Since this paragraph was composed, I have read with so much 
      pleasure, in Burnet's Theory of the Earth, a passage expressing 
      corresponding sentiments, excited by objects of a similar nature, 
      that I cannot forbear to transcribe it.
<BR><BR>
        "Siquod vero Natura nobis dedit spectaculum, in hac tellure, 
      vere gratum, et philosopho dignum, id semel mihi contigisse 
      arbitror; cum ex celsissima rupe speculabundus ad oram maris 
      Mediterranei, hinc aequor caeruleum, illinc tractus Alpinos 
      prospexi; nihil quidem magis dispar aut dissimile, nec in suo 
      genere, magis egregium et singulare. Hoc theatrum ego facile 
      praetulerim Romanis cunctis, Graecisve; atque id quod natura hic 
      spectandum exhibet, scenicis ludis omnibus, aut amphitheatri 
      certaminibus. Nihil hic elegans aut venustum, sed ingens et 
      magnificum, et quod placet magnitudine sua et quadam specie 
      immensitatis. Hinc intuebar maris aequabilem superficiem, usque et 
      usque diffusam, quantum maximum oculorum acies ferri potuit; 
      illinc disruptissimam terrae faciem, et vastas moles varie 
      elevatas aut depressas, erectas, propendentes, reclinatas, 
      coacervatas, omni situ inaequali et turbido. Placuit, ex hac 
      parte, Naturae unitas et simplicitas, et inexhausta quaedam 
      planities; ex altera, multiformis confusio magnorum corporum et 
      insanae rerum strages: quas cum intuebar, non urbis alicujus aut 
      oppidi, sed confracti mundi rudera, ante oculos habere mihi visus 
      sum.
<BR><BR>
        In singulis fere montibus erat aliquid insolens et mirabile, sed 
      prae caeteris mihi placebat illa, qua sedebam, rupes; erat maxima 
      et altissima, et qua terram respiciebat, molliori ascensu 
      altitudinem suam dissimulabat: qua vero mare, horrendum praeceps, 
      et quasi ad perpendiculum facta, instar parietis. Praeterea facies 
      illa marina adeo erat laevis ac uniformis (quod in rupibus 
      aliquando observare licet) ac si plano; vel terrae motu aliquo, 
      aut fulmine, divulsa.
<BR><BR>
        Ima pars rupis erat cava, recessusque habuit, et saxeos specus, 
      euntes in vacuum montem; sive natura pridem factos, sive exesos 
      mari, et undarum crebris ictibus: In hos enim cum impetu ruebant 
      et fragore, aestuantis maris fluctus; quos iterum spumantes 
      reddidit antrum, et quasi ab imo ventre evomuit.
<BR><BR>
        Dextrum latus montis erat praeruptum, aspero saxo et nuda caute: 
      sinistrum non adeo neglexerat Natura, arboribus utpote ornatum: et 
      prope pedem montis rivus limpidae aquae prorupit; qui cum vicinam 
      vallem irrigaverat, lento motu serpens, et per varios maeandros, 
      quasi ad protrahendam vitam, in magno mari absorptus subito 
      periit. Denique in summo vertice promontorii, commode eminebat 
      saxum, cui insidebam contemplabundus. Vale augusta sedes. Rege 
      digna: Augusta rupes, semper mihi memoranda!" P. 89. "Telluris 
      Theoria sacra, etc., Editio secunda."