| |
| PHOEBE, faue: nouus ingrediturtuatempla sacerdos: | |
| huc, age, cum cithara carminibusque ueni. | |
| nunc te uocalis impellere pollice chordas, | |
| nunc precor ad laudes flectere uerba nouas. | |
| ipse triumphali deuinctus tempora lauro, | 5 |
| dum cumulant aras, ad tua sacra ueni. | |
| sed nitidus pulcerque ueni: nunc indue uestem | |
| sepositam, longas nunc bene pecte comas, | |
| qualem te memorant Saturno rege fugato | |
| uictori laudes concinuisse Ioui. | 10 |
| tu procul euentura uides, tibi deditus augur | |
| scit bene quid fati prouida cantet auis; | |
| tuque regis sortis, per te praesentit haruspex, | |
| lubrica signauit cum deus exta notis; | |
| te duce Romanos numquam frustrata Sibylla, | 15 |
| abdita quae senis fata canit pedibus. | |
| Phoebe, sacrae Messalinum sine tangere chartas | |
| uatis, et ipse precor quid canat illa doce. | |
| haec dedit Aeneae sortis, postquam ille parentem | |
| dicitur et raptos sustinuisse deos, | 20 |
| nec fore credebat Romam, cum maestus ab alto | |
| Ilion ardentis respiceretque Lares. | |
| Romulus aeternae nondum formauerat urbis | |
| moenia, consorti non habitanda Remo; | |
| sed tunc pascebant herbosa Palatia uaccae | 25 |
| et stabant humiles in Iouis arce casae. | |
| lacte madens illic suberat Pan ilicis umbrae | |
| et facta agresti lignea falce Pales, | |
| pendebatque uagi pastoris in arbore uotum, | |
| garrula siluestri fistula sacra deo, | 30 |
| fistula cui semper decrescit harundinis ordo: | |
| nam calamus cera iungitur usque minor. | |
| at qua Velabri regio patet, ire solebat | |
| exiguus pulsa per uada linter aqua. | |
| illa saepe gregis diti placitura magistro | 35 |
| ad iuuenem festa est uecta puella die, | |
| cum qua fecundi redierunt munera ruris, | |
| caseus et niueae candidus agnus ouis. | |
| ‘Impiger Aenea, uolitanits frater Amoris, | |
| Troica qui profugis sacra uehis ratibus, | 40 |
| iam tibi Laurentis adsignat Iuppiter agros, | |
| iam uocat errantis hospita terra Lares. | |
| illic sanctus eris cum te ueneranda Numici | |
| unda deum caelo miserit indigetem. | |
| ecce super fessas uolitat Victoria puppis; | 45 |
| tandem ad Troianos diua superba uenit. | |
| ecce mihi lucent Rutulis incendia castris: | |
| iam tibi praedico, barbare Turne, necem. | |
| ante oculos Laurens castrum murusque Lauini est | |
| Albaque ab Ascanio condita Longa duce. | 50 |
| te quoque iam uideo, Marti placitura sacerdos | |
| Ilia, Vestalis deseruisse focos, | |
| concubitusque tuos furtim uittasque iacentis | |
| et cupidi ad ripas arma relicta dei. | |
| carpite nunc, tauri, de septem montibus herbas | 55 |
| dum licet: hic magnae iam locus urbis erit. | |
| Roma, tuum nomen terris fatale regendis, | |
| qua sata de caelo prospicit arua Ceres, | |
| quaque patent ortus et qua fluitantibus undis | |
| Solis anhelantis abluit amnis equos. | 60 |
| Troia quidem tunc se mirabitur et sibi dicet | |
| uos bene tam longa consuluisse uia. | |
| uera cano: sic usque sacras innoxia laurus | |
| uescar, et aeternum sit mihi uirginitas.’ | |
| haec cecinit uates et te sibi, Phoebe, uocauit, | 65 |
| iactauit fusas et caput ante comas. | |
| quidquid Amalthea, quidquid Marpesia dixit | |
| Herophile, Phyto Graia quod admonuit, | |
| quaeque Aniena sacras Tiburs per flumina sortis | |
| portarat sicco pertuleratque sinu— | 70 |
| haec fore dixerunt belli mala signa cometen, | |
| multus ut in terras deplueretque lapis: | |
| atque tubas atque arma ferunt strepitantia caelo | |
| audita et lucos praecinuisse fugam: | |
| ipsum etiam Solem defectum lumine uidit | 75 |
| iungere pallentis nubilus annus equos, | |
| et simulacra deum lacrimas fudisse tepentis | |
| fataque uocalis praemonuisse boues. | |
| haec fuerant olim: sed tu iam mitis, Apollo, | |
| prodigia indomitis merge sub aequoribus, | 80 |
| et succensa sacris crepitet bene laurea flammis, | |
| omine quo felix et sacer annus erit. | |
| laurus ubi bona signa dedit, gaudete coloni; | |
| distendet spicis horrea plena Ceres, | |
| oblitus et musto feriet pede rusticus uuas, | 85 |
| dolia dum magni deficiantque lacus: | |
| ac madidus baccho sua festa Palilia pastor | |
| concinet: a stabulis tunc procul este lupi. | |
| ille leuis stipulae sollemnis potus aceruos | |
| accendet, flammas transilietque sacras. | 90 |
| et fetus matrona dabit, natusque parenti | |
| oscula comprensis auribus eripiet, | |
| nec taedebit auum paruo aduigilare nepoti | |
| balbaque cum puero dicere uerba senem. | |
| tunc operata deo pubes discumbet in herba, | 95 |
| arboris antiquae qua leuis umbra cadit; | |
| aut e ueste sua tendent umbracula sertis | |
| uincta, coronatus stabit et ipse calix. | |
| at sibi quisque dapes et festas exstruet alte | |
| caespitibus mensas caespitibusque torum. | 100 |
| ingeret hic potus iuuenis maledicta puellae, | |
| postmodo quae uotis inrita facta uelit: | |
| nam ferus ille suae plorabit sobrius idem | |
| et se iurabit mente fuisse mala. | |
| pace tua pereant arcus pereantque sagittae, | 105 |
| Phoebe, modo in terris erret inermis Amor. | |
| ars bona: sed postquam sumpsit sibi tela Cupido, | |
| heu, heu, quam multis ars dedit ista malum! | |
| et mihi praecipue, iaceo cum saucius annum | |
| et (faueo morbo cum iuuat ipse dolor) | 110 |
| usque cano Nemesin, sine qua uersus mihi nullus | |
| uerba potest iustos aut reperire pedes. | |
| at tu, nam diuum seruat tutela poetas, | |
| praemoneo, uati parce, puella, sacro, | |
| ut Messalinum celebrem, cum, praemia belli, | 115 |
| ante suos currus oppida uicta feret, | |
| ipse gerens laurus: lauro deuinctus agresti | |
| miles ‘io’ magna uoce ‘triumphe’ canet. | |
| tunc Messalla meus pia det spectacula turbae | |
| et plaudat curru praetereunte pater. | 120 |
| adnue: sic tibi sint intonsi, Phoebe, capilli, | |
| sic tua perpetuo sit tibi casta soror. | |
| |
