| |
| QVICVMQVE ille fuit, puerum qui pinxit Amorem, | |
| nonne putas miras hunc habuisse manus? | |
| is primum uidit sine sensu uiuere amantis, | |
| et leuibus curis magna perire bona. | |
| idem non frustra uentosas addidit alas, | 5 |
| fecit et humano core uolare deum: | |
| scilicet alterna quoniam iactamur in unda, | |
| nostraque non ullis permanet aura locis. | |
| et merito hamatis manus est armata sagittis, | |
| et pharetra ex umero Gnosia utroque iacet: | 10 |
| ante ferit quoniam, tuti quam cernimus hostem, | |
| nec quisquam ex illo uulnere sanus abit. | |
| in me tela manent, manet et puerilis imago: | |
| sed certe pennas perdidit ille suas; | |
| euolat ei nostro quoniam de pectore nusquam, | 15 |
| assiduusque meo sanguine bella gerit. | |
| quid tibi iucundum est siccis habitare medullis? | |
| si pudor est, alio traice duella tua! | |
| intactos isto satius temptare ueneno: | |
| non ego, sed tenuis uapulat umbra mea. | 20 |
| quam si perdideris, quis erit qui talia cantet | |
| (haec mea Musa leuis gloria magna tua est), | |
| qui caput, et digitos, et lumina nigra puellae, | |
| et canat ut soleant molliter ire pedes? | |
| |
