| |
| MIRABAR quidnam misissent mane Camenae, | |
| ante meum stantes sole rubente torum. | |
| natalis nostrae signum misere puellae | |
| et manibus faustos ter crepuere sonos. | |
| transeat hic sine nube dies, stent aere uenti, | 5 |
| ponat et in sicco molliter unda minas. | |
| aspiciam nullos hodierna luce dolentis: | |
| et Niobae lacrimas supprimat ipse lapis: | |
| alcyonum positis requiescant ora querelis, | |
| increpet absumptum nec sua mater Ityn. | 10 |
| tuque, o cara mihi, felicibus edita pennis, | |
| surge et praesentis iusta precare deos. | |
| ac primum pura somnum tibi discute lympha, | |
| et nitidas presso pollice finge comas: | |
| dein qua primum oculos cepisti ueste Properti | 15 |
| indue, nec uacuum flore relinque caput; | |
| et pete, qua polles, ut sit tibi forma perennis, | |
| inque meum semper stent tua regna caput. | |
| inde coronatas ubi ture piaueris aras, | |
| luxerit et tota flamma secunda domo, | 20 |
| sit mensae ratio, noxque inter pocula currat, | |
| et crocino naris murrea pungat onyx. | |
| tibia nocturnis succumbat rauca choreis, | |
| et sint nequitiae libera uerba tuae, | |
| dulciaque ingratos adimant conuicia somnos, | 25 |
| publica uicinae perstrepat aura uiae: | |
| sit sors et nobis talorum interprete iactu, | |
| quem grauius pennis uerberet ille puer. | |
| cum fuerit multis exacta trientibus hora, | |
| noctis et instituet sacra ministra Venus, | 30 |
| annua soluamus thalamo sollemnia nostro, | |
| natalisque tui sic peragamus iter. | |
| |
