| |
| SED tempus lustrare aliis Helicona choreis, | |
| et campum Haemonio iam dare tempus equo. | |
| iam libet et fortis memorare ad proelia turmas | |
| et Romana mei dicere castra ducis. | |
| quod si deficiant uires, audacia certe | 5 |
| laus erit: in magnis et uoluisse sat est. | |
| aetas prima canat Veneres, extrema tumultus: | |
| bella canam, quando scripta puella mea est. | |
| nunc uolo subducto grauior procedere uoltu, | |
| nunc aliam citharam me, mea Musa, doce. | 10 |
| surge, anima; ex humili iam carmine sumite uiris, | |
| Pierides: magni nunc erit oris opus. | |
| iam negat Euphrates equitem post terga tueri | |
| Parthorum et Crassos se tenuisse dolet: | |
| India quin, Auguste, tuo dat colla triumpho, | 15 |
| et domus intactae te tremit Arabiae; | |
| et si qua extremis tellus se subtrahit oris, | |
| sentiat illa tuas, post modo capta manus. | |
| haec ego castra sequar; uates tua castra canendo | |
| magnus ero: seruent hunc mihi fata diem! | 20 |
| ut caput in magnis ubi non est tangere signis, | |
| ponitur hac imos ante corona pedes, | |
| sic nos nunc, inopes par laudi condere carmen, | |
| pauperibus sacris uilia tura damus. | |
| nondum etiam Ascraeos norunt mea carmine fontis, | 25 |
| sed modo Permessi flumine lauit Amor. | |
| |
