| |
| ACMEN Septimios suos amores | |
| tenens in gremio ‘mea,’ inquit, ‘Acine, | |
| ni te perdite amo atque amare porro | |
| omnes sum assidue paratus annos | |
| quantum qui pote plurimum perire, | 5 |
| solus in Libya Indiaque tosta | |
| caesio ueniam obuius leoni.’ | |
| hoc ut dixit, Amor, sinistra ut ante, | |
| dextram sternuit approbationem. | |
| at Acme leuiter caput reflectens, | 10 |
| et dulcis pueri ebrios ocellos | |
| illo purpureo ore suauiata, | |
| ‘sic,’ inquit, ‘mea uita Septimille, | |
| huic uni domino usque seruiamus, | |
| ut multo mihi maior acriorque | 15 |
| ignis mollibus ardet in medullis.’ | |
| hoc ut dixit, Amor, sinistra ut ante, | |
| dextram sternuit approbationem. | |
| nunc ab auspicio bono profecti | |
| mutuis animis amant amantur. | 20 |
| unam Septimios misellus Acmen | |
| mauult quam Syrias Britanniasque: | |
| uno in Septimio fidelis Acme | |
| facit delicias libidinesque. | |
| quis ullos homines beatiores | 25 |
| uidit, quis Venerem auspicatiorem? | |
| |
